Sevmek, sevilene yapılan en güzel duadır..

Dua, Allah’ın güzel isimlerine âşık olmak demektir..

Allah’a en çok dua edenler, O’na en çok âşık olanlardır..

Dua, Allah’ın her emrine sorusuz teslim olmak demektir..

Söyleyin!

Dua, hangi yüreği çaresiz, yarı yolda komuştur?..

Dua, kimi ulaştırmamıştır ki O Dost’a..

Gözlerinizdeki nem, duaya dönüşmedikçe ağlamış sayılmazsınız..

Güney Amerika’da bir yerliye sorulur:

-Dua ediyor musunuz?..
 
-Tabii ki ediyoruz.
 
-Peki, Yaratıcı’dan neler istiyorsunuz?..
 
-Neden, neler istiyorsunuz dediniz ?..
 
-O, herşeyi bize verdi..
 
-O’ndan istenecek şey yok..
 
-Sadece O’na teşekkür etmemiz gerekiyor.
 
-İşte bizim duamız, O’na şükürdür, der…
 
İ.Acarkan

İnsan yağmur gibi olmalı bence, herkesi ıslatabilmeli. .

Rahmeti kuşanıp herkese her şeye merhamet etmeli..

İnsan sözünü yağmur gibi yumuşakça indirmeli kulaklara;

Kırıp dökmemeli, damla damla söylemeli, ince ince sevmeli…

Şefkatli olup kimseyi küçümsememeli, hor görmemeli, kimsenin dalını kırmamalı..

İnsan yağmur gibi, bir görünmeli bir saklanmalı…

Öyle ince olmalı ki, ihtiyaç duyan onu dizi dibinde bulmalı, ihtiyaç bittiğinde hiç şikayetsiz ortalıktan kaybolmalı..

Yağmur göklerden yere serinliktir;

Yağmur yukarıdan aşağıya minnetsiz iniştir.

Yağmura “rahmet” diyenlere, yağmur damlaları sayısınca rahmet okumalı..

Senai Demirci

– Ne kadar güzelsin Ey Can! dedi.

Biraz sonra Ebû Cehil geldi. O da Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem’e bakıp;

– Ne kadar çirkinsin Ya Muhammed! dedi.

Peygamberimiz her ikisine de: “Haklısın” dedi. Ashab:

– Ya Rasulallah her ikisine de “haklısın” dedin deyince

O; – Ben bir aynayım, aynada herkes kendini görür. Ebû Bekir çok güzeldi, gördüğünü söyledi. Ebû Cehil çok çirkindi, o da gördüğünü söyledi.

Baş kısmı “Edeb yâ hû“
Kalp kısmı “Allah“
Sırt - göğüs kısmı “Âh mine’l-aşk“
Sağ etek kısmı “Yâ hazret-i Mevlânâ“
Sol etek kısmı “Bu da geçer yâ hû“
Sağ etek iç kısım “Hoş gör“

İstif-Uygulama: Mustafa Nazif

“Birer birer iplerini kesen, elbette kurtulabilir bütün bağlarından…
Fakat o zaman, kalır sahnenin önünde;

“Kahraman olmak; Gönlünü iplere bağlı tutmaktır…

..Ve elini

..Belini

..Dilini

..Her yerini!”

“Ve her ip bir değere bağlar seni…

Değerlerin yoksa değerin ne ki?”

Geniş içerik için;

http://groups.google.si/group/islamdinihakkinda/browse_thread/thread/0fc87f540dbdb5aa

http://genclik.zaman.com.tr/?bl=14&hn=991

-Sahi mi? Yani, sayısız günahlar işlediğim halde, hiç günah işlememiş sayılacağım öyle mi?

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Ciddi misiniz? Oysa, bana kalsaydı, ben kendimi bile bu kadar kolay affedemezdim. Dostlarımdan bile öyleleri var ki, bir hata ettim diye beni defterden sildiler. Artık görüşmüyorlar. Ben de çoğu arkadaşıma ilk hatasını görür görmez küstüm. Hiç hata etmemişler gibi davranmam çok zor onlara. Oysa siz…

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Daha önce tövbe etmediğim günahlarım da var benim. Özür dilemeyi unuttuğum hatalarım var. Yanlış olduğu halde, yanlışlığını kabullenmediğim bir sürü yanlışım var.

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Nasıl yani? İçimde azıcık bir pişmanlık olsa bile, özür dilemiş mi sayılıyorum? Dilime varmayan içimdeki “ah!”lar da tövbe diye mi kabul ediliyor? Yüzümün kızarması da… Öyle mi?

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Ben… Şimdi… Tövbe etsem… Olur mu ki? Yani, şimdi hatırladıklarım için özür dilesem hepsine tövbe mi etmiş olacağım? Hepsinden affedilebilir miyim sahiden?

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Doğru ya, “hiç günah işlememiş gibi” diyorsunuz. Hiç günah işlememiş gibi olmak için hepsinin bağışlanmış olması gerekli. Hımm; anladım. Peki, ya yeniden günah işlersem? O zaman sözümden dönmüş olacağım. İyice günaha dalacağım. En iyisi, en sonunu beklemek özür dilemek için.

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-O günahtan da tövbe edebilirim yani.. Özür dilemek için her zaman fırsatım var demek! Ama neden bu cömertlik? Niye bu kadar bağışlayıcılık?

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Sevildiğimi bileyim ha! Hata edebileceğim baştan biliniyordu ama yine de var edildim. Günah işleyeceğim belliydi ama yine de nefes veriliyor bana. Özür dilerim umuduyla.. Her sabah güneş, ben özür dilerim belki diye mi geliyor dünya ufkuna? Yeter ki, özür dileyecek içtenlikte olayım. Huzura geleyim. Günahsızlığıma güvenip huzurdan kaçmamdan ise, günah vesilesiyle de olsa huzura gelmemi iyi bir şey sayıyorsunuz. Boynumu bükmem, mahcup olmam, gözlerimin yaşarması bu kadar mı önemli sizin için? Günahsızlıktan bile önemli ha!

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-İçimde bir ateş bir ateş ki, hiç sormayın! Yanıyor, yakıyor. Yanıyor, yakıyor. Söner mi, dersiniz?

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Hiç günah işlememeye içten niyetlenirsem olur öyle mi? Ama şaşırırsam başka.. Unutsam da yeni imkânlar var önümde. Kredim bitmiyor hemen. Yeter ki o içtenliği bir an hissedeyim. Yani, hiç günahsız bir bebek gibi, hiç hatasız bir dost gibi tatlı bir mahcubiyetle yaşamamı istiyorsunuz. Beyaz bir sayfayı hiç kirletmeme ihtimamını kuşanayım yeter; öyle mi?

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Özür diliyorum Rabbim… Bin özür; milyonlar özür… Çok utanıyorum; çok mahcubum. çok, çok… N’olur, affet beni, affettiğini bildir. Affedildiğimi hissedeyim. Söz veriyorum (veriyorum mu ki?) bir daha asla! Bir daha asla, bir daha asla, bir daha asla, bir daha asla…

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Hiç günah işlememiş gibi mi gerçekten?.. Yani, günah işleyip de affedilmiş bile değil. Sanki hiç işlememiş gibi! Hiç! Hiç! Hiiççç! Affedildim mi şimdi? Yeni baştan adam sayılıyorum ha! Sıfırdan başlıyorum demek!

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Hatalarım hiç yüzüme vurulmayacak demek! Hatırlatılmayacak bana. Unutturulacak. Hatırlayıp da utanmayayım diye. Hatırladığım olursa da, içimdeki sızıyla bir daha özür dileyeyim diye. Defterimden de silinecek, hafızamdan da. Hatta, affedildiğimi bile hatırlamayacağım. Ne güzel bir bağışlama bu. Bağışlayan, bağışladığını bağışladığına fark ettirmiyor bile.

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Hiç günahsızlar nasıl yaşarsa, öyle mi yaşamam gerekiyor bundan böyle?

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Efendim?

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Sesiniz, sesiniz, ne güzel sizin! Bir daha söyleseniz! Bir daha! Sözünüzden de güzel sesiniz. Müjdenizden bile tatlı söyleyişiniz. N’olur, bi’daha konuşsanız!

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Yüreğime su serptiniz! Ne kadar serinledim bir bilseniz.

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Efendim, siz ne güzel müjdecisiniz! Fakiri sevindirdiniz.

-Tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.

-Efendim, Siz.. Siz.. Siz… Siz… Siz… Ne güzel elçisiniz! Niye buraya kadar zahmet ettiniz? Ah!

Senai Demirci

Şarkılar değil de
Hep kulaklar bitiyor,
Onarmak zordur.

Bir yürek üşümüş
Kapamış kapılarını,
Onarmak zordur.

Bir şey yitirilmiş
Hiç eskimeyecektir,
Onarmak zordur.

İnsanın içine düşen korku
Özgürlüğünden olmustur,
Onarmak zordur

Ölümü düşünmek yenilmek,
Sevmek ölümü yenmektir,
Onarmak zordur

Özdemir Asaf

Bir çocuğun maddeten ve mânen sağlıklı büyümesinde sevgi-sefkat gıdadan çok daha önemlidir..Onlara her halimizle örnek olalım..

Namazımız, orucumuz, zikrimiz, diğer insanlarla olan ilişkilerimiz öylesine sağlıklı ve Resûl kaynaklı olsun ki onları kucaklasın..

Yalandan sakındıralım yavrularımızı..Bir kabahat işlediğinde, doğruyu söylediği zaman “Doğru söylediğin için seni affediyorum” diyebilelim.. Yalana teşvik etmeyelim onları.. Biz de yalandan kesinlikle kaçınalım ki tam örnek olalım..Odalarına “Allah yalan söyleyenleri sevmez” gibi anlaşılır ufak notlar asılabilir..

-Hatta biz duvar gazetesi yapmıştık odalarına : ) Çok da güzel olmuştu hala durur.. Güzel yazıları kesip veya yazıp yapıştırıyorduk.. Yemek ve ezan duasını da bu şekilde ezberlemişlerdi -
Söz ile öğüt ile verilemeyen çok şeyler, tatbikatla anında kavranır, silinmez yer eder, kafada, yürekte.. Buna önem verelim..

Mesela dinî mes’elelerde: çocuk hep önünde, ezandan önce abdestini alıp bekleyen, namazını huşû ile kılan, Kur’an okuyup ağlayan , secdelerde hıçkırıklara boğulan, Allah adını duyduğu her yerde yüreği sancılanan, gözleri bulutlanan annesini, babasını görürse, görüyorsa hiç nasihat istemez..

Mesela fakir komşusuna, kendine aldığının aynısından veya yaptığı yemekten bir kabı, çocuğuyla gönderen anne, onun başını da okşayıp, kulağına; “Komşusu aç iken tok yatan bizden değildir” hadisini fısıldayıverirse, çocuk bunu hiç unutmayacaktır..

Lütfen babalar! Camiye giderken çocuklarınızı, büyük-küçük demeyin yanınıza alın..Mümkünse evde kıldığınız namazlarınızı da, ev halkına imam olarak cemaaatle kıldırın..

Bu çağrım ise camiye giden herkesedir:
Lütfen büyük bir hevesle camiye gelen o minik yavruları, gürültü yaptıkları zaman azarlamayın.. Onlar çocuk.. Tabii ki olacak böyle şeyler.. Konunun önemi , onların seviyesine inilerek pekâla anlatılabilir..

Ceplerinizde, her an karşınıza çıkacak çocuklar için, sakız, balon, şeker vs. taşısanız, camide gördüğünüz çocuklarla kısaca sohbet edip hatırlarını sorsanız, onlara ufak bir hediye veya bir kitap, balon, şeker vs. verip ödüllendirseniz NE OLUR SANKİ?..

Aklıma çok önceleri okuduğum bir olay geldi:
Hristiyan bir baba, sürekli bisiklet isteyen oğlunu kıramayıp alıyor ve bisikleti, kilisenin papazına götürüp diyor ki: “Bu Pazar oğlumla birlikte geleceğiz.. Siz oğluma bunu hediye edin” Gidiyorlar..

Çıkışta papaz anlaştıkları gibi çocuğa yaklaşıp, başını okşuyor, bir-iki güzel sözden sonra, “Ben senin en çok istediğin nedir biliyorum ve onu sana hediye etmek istiyorum” Bisikleti veriyor.. Düşünebilir musunuz çocuğun durumunu?.. Şimdi, yüreği kilisede, papazda asılı kalmaz mı bu yavrunun?..

Onlar öyle.. Ya biz?..
Yavrularımıza dinimizi öğretmenin ne kadar telaşı içindeyiz?..

Yabancı filmlerde, romanlarda şahid olmuşsunuzdur, o dinlerin mensupları, öylesine koyu bir taassupla yetiştiriyorlar ki çocuklarını..

İbret alana her duyuş, her oluş, KAZANILMIŞ BİR TECRÜBEDİR..

Aile içinde anne-babanın birbirine davranışları çok etkiler çocuğu.. Her ailede zaman zaman bir takım tatsızlıklar olabilir.. Lütfen anne, babalar, çocuklarınızın önünde birbirinizi itham etmeyiniz, tartışmayınız.. Çocuğa karşı birbirinizi kötülemeyiniz..Masum kalplerinde tedavisiz yaralar açmayınız..

Bakınız bugün bir psikologa gitseniz, sizi çözmek için çocukluğunuza inecek.. Çünkü çocukluk devresi öylesine önemlidir ki, hayat boyu, sağlıklı veya sağlıksız geçmiş bir çocukluğun izlerini taşırız hep..

İleri yaşlarda başa gelen manevî kaynaklı tüm rahatsızlıkların, şahsiyet bozukluklarının temeli çocuklukta atılır.. Dikkat edelim, geleceğimizin umutları yavrularımızı kendi ellerimizle ateşe atmayalım..

Çocuğumuz herşeyini bizden aldığı gibi konuşmasını da bizden alır.. Yavrumuz küçükken onunla kesinlikle kırık, bebekçe:) konuşmayalım ki Efendimiz de (Salat ve selam O’na olsun) çocuklarla bu tür konuşmayı men etmiştir bir hadislerinde..

Çocuklarla münasebetlerimizde kibar olalım.. Odalarına girerken kapılarını çalalım..Onlarla emir verir gibi konuşmak yerine “ Yapar mısın, getirir misin” diyelim ve mutlaka teşekkür edelim.. Bir hatamız olursa onlardan içtenlikle özür dileyelim.. Bu bizi küçültmez, aksine büyütür..

Lütfen babalar, günde yarım saatçik olsun bu küçük dünyalara pragramınızda yer verin.. Belki işinizden yorgun dönmüş olabilirsiniz, ama dönüşünüzle sevinen masum yüreklerin heyecan dolu kıpırtılarından, haykırışlarından rahatsız olduğunuzu gizleyiverin.. Yarım saatçik olsun karışıverin dünyalarına.. Oynayın onlarla, günü nasıl geçirdiklerini soruverin, dinleyin onları.. Nasıl mutlu olacaklar göreceksiniz..

Ve sevgili anneler,çocuklarınızı lütfen ihmal etmeyin.. Gündelik uğraşılarınız içinde çocuğunuzun sesi kaybolmasın.. Onunla arkadaş olun, televizyonun eline bırakmayın yavrularınızı.. Sordukları soruları geçiştirmeyin.. Onların seviyesine inerek basitçe anlatın.. Bilmiyorsanız bunu itiraf edin..

Meşhurdur, belki bilirsiniz: Bir çocuk annesine soru soruyor.. Anne: “ Sen anlamazsın” diyor.. Çocuğun cevabı çok ilginçtir, ibrettir, diyor ki: “Anne! Sen anlatmaya çalış, ben anlarım”

Çocuklarınızın sorularını mutlaka cevaplandırın “Şimdi işim var git!” veya “ Git babana sor” diyerek baştan savmayın.. Eğer gerçekten bilmiyorsanız “bilmiyorum” deyin dürüstçe.. veya “ şu an bilemeyeceğim yavrum, ama birlikte araştırır, öğreniriz” deyin.. Böyle yaparsanız, size güveni artar..

Çocuğunuza bir şey alırken veya odasında değişiklik yapacağınız zaman mutlaka onun fikrini alın.. Ona değer verdiğinizi gösterin.. Eskimiş oyuncak ve giyeceklerini elden çıkarırken önce ona sorun.. Razıysa yapın..

Aile içi sohbetlerde onun da konuşmasına fırsat verin ve görüşünü sorun.. Bir şey söylediği zaman onu sabır ve ilgiyle dinleyin.. Size saçma da gelebilir bazı anlattıkları ama ilgileniyormuş gibi yapın.. Onun dünyasına girmeye çalışın..

Hiç bir zaman onlarla alay etmeyin.. Başkalarının yanında ve özellikle de kendi yaşıtları içinde onları küçük düşürücü davranışlardan sakının..

Sizlere seslendiklerinde hemen cevap verin.. Anne- babasına 5-6 kez seslendiği halde cevap alamayan veya “şimdi sus meşgulüm” cevabına muhatap olan yavrucuğun kırılıverir incecik kuş yüreği.. Kendisine değer verilmediğini inanır..

Ben çok gördüm; iki hanım hararetli konuşuyorlar, birinin çocuğu geliyor, birşey soracak sürekli “anne, anne, anne….” Meliyor adeta çocuk, anne -veya baba da olabilir- oralı bile değil.. Ne kadar üzücü bir durum..

Böyle bir durumda 2. konuşan bensem, anında konuşmayı kesip, “önce çocuğunu dinle” diyorum her zaman.. Sizler de öyle yapın:)

Çocuklardan yapabilecekleri konularda yardım isteyin ki kendilerine güvenleri artsın.. Onları sık sık takdir edin, kendisini beğendiğinizi, onunla gurur duyduğunuzu söyleyin..

Bazen sürpriz hediyeler alın yavrularınıza..
O yavrucuklar öylesine kuş yüreklidirler ki bizim nazarımızda hiç olan bir şey onlar için koca bir dünyadır..

Sevgili anneler, yavrularınız birşey kırıp- döktükleri zaman hemen azarlayıp dövmeyin!.. Affedici olun.. Dikkatli olmasını söyleyin.. Çok sık oluyorsa, kırık veya dökülen şeyleri kendisinin temizleyeceğini bildirin ki ayağını denk alsın.. Kırılan bir tabak, bir bardak için umut dolu yürekleri kırmayalım sakın..

Çocuklarınıza okuldaki başarısızlıklarından ötürü kötü davranmayın.. Sebeplerini araştırıp, izalesi yoluna gidin..

Lütfen anne- babalar! Hiç değilse haftada bir kez veya günde 1 saat tüm aile meclisini toplayın, birlikte Kur’an- Hadis okuyun, sohbetler yapın.. Müslümanları ilgilendiren aktuel konularda karşılıklı konuşun, günlük olayların yorumunu yapın.. Soracakları soruları cevaplayın.. Eviniz bir medrese olsun ki dışarıya çıktığınızda yavrunuz o ateşlerde yanmasın.. Temeli sağlam olsun..

Mübarek gün ve gecelerde çocuklarınıza mutlaka hediyeler alın.. O günlerde onların en sevdiği yiyecekleri yapın.. Ki gönüllerinde bu günler yer etsin.. Ne verildiği değil,nasıl verildiği önemlidir, hiç unutmayalım..

Mesela bayram günlerinde, özellikle çok çocuklu ailelerde verilecek harçlıklar, rengarenk balonların içine, çok az farklılıklarla önceden konup, şişirilirse.. Sonra her çocuğa bir balon.. Balonu patlatan çocuk parasını bulacak : )) düşünebiliyor musunuz sevinçleri..

Yavrularınıza her an Allah’ı hatırlatın..Allah Peygamber sevgisini, minicik yüreklerine nakşedin.. Hep müjdeleyici olun, bıktırıcı olmayın.. Sevgiyle girin masum yüreklere, fethedin onları..

Efendim, ummandan katreler mesabesinde sizlerle paylaşmaya çalıştım görüşlerimi, hep uygulama gayretinde olduklarımı.. Ama çok uzadı, haklarınızı helal ediniz..

Son olarak ; Rabbim hepimize, O Ümmete layık olacak evlatlar, iman bekçileri, Allah’ın askerlerini yetiştirmeyi nasibeylesin.. Amin.

Ayşe Reşad

Bütün kadınlar, üç aşağı-beş yukarı aynıdır.

Farklı olan Cennet Kadınlarıdır;)

Ayşe

“Biriydi..” demek daha doğru ama..Çünkü şimdi, hidayet nuruyla aydınlanmış; nur yüzlü, tatlı sözlü, ateşlere siper olmaya çalışan asrın itfaiyecilerinden, bir dava eri O..

MaşaAllah televizyonlarda program yapıyor ve nurdan yüreğiyle serin sular taşıyor, içinden çıktığı o yangınlara..Âdeta haykırıyor; “Durun kalabalıklar! Bu cadde çıkmaz sokak!” Anlatıyor, yürek yangınlarını paylaşıyor hep..

İzlediğim programında Mescid-i Nebevi’nin önündeydi bir sabah namazı öncesi..Arkada nurlu Peygamber Mescidi ve O’na koşan her renk, her kılık ve her diyardan insanlar..

Ve anlatıyordu Muaz o tatlı diliyle, yanışının-dirilişinin hikayesini;

“Ben küçükken, etrafımdaki herkes “Resulullah’ı seviyoruz” diyorlar, bu kutsal mekanlara gelmeye can atıyor, O’nun adı geçince ağlıyorlardı hep..Bense hiç anlamıyordum bu can atışın, bu gözyaşlarının sebebini, hep hayret ediyordum..Çünkü içime bakıyorum tık yok! O iklimlerden bir esinti, bir kıpırtı hiç yok..Hâşâ inkar etmiyordum, ama hiçbir şey de hissetmiyordum..

Çünkü O’nu tanımıyordum! Tanımayan sevemez ki..
Eğer O’nu tanısa cümle alem, asla kayıtsız kalmaz! Kalamaz! Ah bir tanısalar!..

Kendimden biliyorum; Ne zaman ki O’nu tanıdım, hidayet nasip oldu işte o zaman ölü yüreğim dirildi, volkanlar düştü içime..Sevmek nedir anladım..Özlem, hasret, aşk nedir yakînen bildim..

“Anam babam sana feda olsun ya Resulallah!” diyenleri, uğruna ölüme gidenleri, O’nu canlarından çok sevenleri anladım..Nasıl sevdiklerini ve yandıklarını işte o zaman bildim ve uyandım ve yandım şükrolsun..

İlk; “– Kardeşlerimi ne zaman göreceğim” diye iç çekişi vurdu beni..

Soranlara; “– Sizler benim ashâbımsınız!.. Kardeşlerim ise sonra gelecekler!.. Bana, görmeden iman edecekler!.. Onları ne kadar da özledim” deyişi..

Ya Rabbi O, beni seviyordu!.. O, bana selam ediyordu tâ asırlar ötesinden..
Hem de nasıl, gözyaşlarıyla ashabına, beni özlediğini söylüyordu!..

Ve diyordu ki yine onlara, beni kastederek ; “Fitne asrında zorlanan ve sebat eden kimseye, zorluklar nisbetince, eski devrin inanmış 50 kişisinin sevabı verilir.”

Ya Rabbi! Bu nasıl bir rahmet, nasıl bir şefkat, nasıl bir sevgiydi ki asırlar sonra beni kucaklıyor, sînesinde avutuyor, ateşten yanıklarıma merhem oluyordu..Çok ama çok etkilendim..Evet O biliyordu, bugün ben ve benim gibilerin ateşler içinde olacağını ve;

“…Öyle bir zaman gelecek ki İslam’ı yaşamak, imanı muhafaza edebilmek, avuçta kor tutmaya eşdeğer olacaktır..Onu yaşayanlar, asırlarında gariplerdir..O Hakk erlerine, O gariplere müjdeler olsun!..” Diyor, müjdeliyordu beni..

Ya Rabbi! Bu nasıl bir şefkatti ki kıyamete kadar ümmetini kucaklıyor, sonrasına teminat veriyor, sırtında taşıyordu âdeta! Ey Tabîbul Qulûb! Ey Kalplerin Tabîbî ! Ey tüm zamanların Onarıcısı! Seni seviyorum! Seni Seviyorum!..Hem de tâ özümden Ya Habibi!

Hani o bir zaman şaştıklarım var ya, hani o hiç kıpırdamayan yüreğim var ya eskilerde..Bak şimdi daim sana selamda, bir nazarına, bir emrine can feda edecek bu Muaz!..Ah Habibi şefaatine vesile olsun şu meylim, Ah Ya Rabbi dua kıl şu meylimi, çırpınan yüreğimi ne olur..

Beni etkileyen sahnelerden biri de şu oldu;

Bir gece yarısı O Efendim, namazda..Öyle uzun kalıyor ki secdede..
Gözyaşları ve hıçkırıklarla “Ümmeti, ümmeti” diye dua ediyor..
”İşledikleri ve işleyecekleri günahlarının affı için” Düşünebiliyor musunuz?!..
Aişe Annemiz; “Ya Resulallah bu ne güzel dua böyle!..” deyince,
Diyorlar ki; “Ya Aişe, ben ümmetime her zaman böyle dua ediyorum!”
Ya Habibi Ya Resulallah.. Muhabbetin, şefkatin menba’ı bin selam gül yüreğine..

Yine en etkilendiğim, en vurucu sahnelerden birisi;

Efendim mescitte otururken yanına birisi geliyor ve; “Ey Allah’ın Resûlü, ben haddi gerektirecek bir günah işledim, bana cezamı ver!” diyor..O sükut ediyor..

Adam da, ısrarla talebini tekrarlıyor, bu sırada namaz vakti geliyor ve hep birlikte namaza duruyorlar, namazdan sonra tekrarlıyor isteğini..Ve O Efendim diyor ki; “Sen güzelce abdest alıp, bizimle namaz kıldın mı?” “evet” diyor adam. "Öyleyse Allah Teâlâ hazretleri günahını affetti"

SubhanAllah! Adam hayret ve sevinçlerde..Soruyor; “Bu yalnızca benim için mi böyledir?” “Hayır diyorlar tüm ümmet için!” Ve ayeti okuyor Efendim ; “İnnelhasenata yuzh****sseyyiât” İyi ameller muhakkak ki kötülükleri-günahları giderir!

İşte bu, İslam’ın ve Kur’an ahlakıyla ahlaklanmış olan O Sevgili’nin, insan kazanma metodudur. Bir tekmeyle karanlıklara itme değil, elinden tutup nura sevketme, yürekler fethetme metodu..

Diyordu ki Efendim; “Şefaatim, ümmetimden büyük günah işleyenleredir.”
Ve vuruyordu yine yaralı yüreğimi.. O bizi ışığıyla burada aydınlattığı gibi ötelerde de bırakmayacak, elimizden tutup kurtaracaktı..Ah O’na benzeyene, O’nu rehber edinene ne mutlu..

Yaşadığım bir olayı anlatmak istiyorum;

Bir gün arkadaşımla taksiye bindik gidiyoruz..Baktık yolda bir genç kız, ama tamamen tesettürsüz, çok da güzel bir kız..İlk bakıştan sonra ben hemen çevirdim gözlerimi..Ama kızı gören taksinin şoförü camı açıp; “Cehennemde yanacaksın!” diye bağırdı kıza ve ardından öfkeyle söylendi bir süre..Kendince tebliğ yaptığını sanıyordu!

Evet onaylamıyorum, kız Allah’ın emrine aykırı giyinmişti ama üslub böyle mi olmalıydı?
Dedim ki şoföre; “Kıza baktın mı? “ Evet” dedi..“Peki bir daha bakmak istedin mi?” Durdu, düşündü biraz ve yine; “Evet” dedi..

“Peki” dedim, "içinde yükselen o tekrar bakma arzusunu, şehvetini bastırırken, nefsinin duyduğu öfkeyi neden o kızdan çıkarıyorsun, yanlış bir üslubla? Kendi nefsinin acizliğini neden İslammış gibi gösteriyorsun? Ve böylelikle tebliğ yaptığını sanıyorsun? İslam bu mu? O en Sevgili böyle mi yaptı? Aksi tesir uyandırmayacağını, nefret ettirmeyeceğini nerden biliyorsun?

Bizler günahtan nefret ederiz, günah işleyenden değil! Nefretimiz günah işleyene çevrilirse, o zaman onu ebediyen kaybederiz! Bir tekmede biz atmış oluruz düşene, karanlıklara mahkum ederiz..Biz imrendirmeliyiz daima, iğrendirmemeliyiz!”

O sallallahu aleyhi ve sellem, daima başkaları için umutluydu..Hiç kesmedi umudunu kimseden..Halid bin Velid için, Ömer için dua etti hep..Onlar da müşrikti, putperestti, ama şimdi radıyallahu anh diyoruz…

İşte O ne yapmış ve bizler ne yapıyoruz!
Sorsalar hepimiz seviyoruz O’nu..Ama O’na benziyor muyuz? Hayır!

Ve Taif! En yürek yakan, en etkilendiğim, en vurucu sahnelerden biri oldu benim için..

Taif’te taşlanan, yaralanan bir peygamber! O ızdıraplı halinde kendisine gelen Cebrail’i ve; “Şu iki dağı birbirine vurup helak edeyim mi?”talebini geri çeviriyor! “Hayır!” Diyor ve yine vuruyor yüreğimi tam onikiden!..Alemlere rahmet çünkü O! Gönüllerin Sevgilisi..Şefkat âbidesi..

Hatırlarsak, Mekke Fethinde yine aynı sahneler tekrar edilecek, Alemlerin Sevgilisi, rahmet ve şefkat kahramanı O, affedecekti yine..İnsanlığa asla unutamayacakları bir derinlik sunuyordu O Kainatın Gözbebeği böylelikle..O Efendim için en karanlıklar bile umuttu çünkü..

O’nun için her yaradılmış değerliydi..O, önünden müşrik birinin cenazesi geçerken ayağa kalkan bir saygı âbidesiydi!..Yaradılmışa saygı, ne olursa olsun..

Ah efendim, ah asırları aşan şefkatim, bizler için çırpınan yüreğim..Ah Sevgilim..

Soralım içimize gelin; Acaba bize çok düşkün olan O’na, bizler de düşkün müyüz?

Bugünler tam da bu sorunun vaktidir; Sevgimizi nasıl ifade edebiliriz O en Sevgili’ye? "Yoluna ölürüm" diyoruz, ağlayıp, sızlıyoruz ya hep.."Seviyoruz" diyoruz ya..Böyle dilde mi olmalı sevgiler? Seven sevdiğine benzer! Farkında mıyız?

Benziyor muyuz O’na? Düşkün müyüz biz de?
Gelin hesaba çekelim nefslerimizi, sorsun herkes kendine;

Ben O’na benziyor muyum? Davamı yüreklere ulaştırmak adına ne yaptım O’nun gibi,?
Davam için gerektiğinde canımı, malımı, evladımı herşeyimi terkettim mi-edebilir miyim?

O’nun gibi merhametli miyim? Cömert miyim? Vefalı mıyım?
Sâdık mıyım? Birleştirici miyim? İnce ve latif miyim O’nun gibi?
İyi bir idareci miyim? İyi , çalışkan bir öğrenci miyim?
iyi bir doktor, iyi bir mühendis, iyi bir neysem o muyum?

Artık listeyi sonsuza kadar uzatabiliriz..Çünkü O en Sevgili, herşeyde EN EN EN di..

Değilsem O’nun gibi…“Seviyorum” demem neye yarar ki?
Seven sevdiğine benzer! Değilse tüm davası kuru bir iddiadır!

Kardeşlerim, batıl ne zaman hâkim olur biliyor musunuz?

Hak ehli, bâtıla meylettiği, günahlara daldığı zaman..Bilelim ki bâtılı bize musallat eden günahlarımızdır! Biz O’na benzesek, Hakk’la olsak, Hakk’ı hakim kılmaya çabalasak; Ömer gibi dize gelecekler bir bir..

Ne vurucudur şu iki ayet;

“Fakat Allah size imanı sevdirdi, sevgili kıldı, dolayısıyla iman ettiniz.”Hucurat-7

“Sen onların içinde iken Allah onlara azab edecek değildir…” Enfal 33

Demek ki meylimiz Hakk’tan yana olursa, Habibi’ne benzemeyi hedefler, bu yolda gayretler içinde olursak Rabbimiz de iman gücümüzü arttıracak, O buna Qâdir…
Ve O aramızda iken Allah bize azab etmeyecek! Ne güzel bir müjdedir bu!

Bizim aramızda da şu an O olsun! Gayretlerimiz bu yönde olsun hep!
Daim O’nunla olana ne burada ne de orada azab yok!
Biz O’nunla olursak, O bizimle olursa daim, döndürecek kalplerimizi o Vedud!

Halimizi değiştirelim ki Allah da bizi değiştirsin..Yeniden baharları yaşayalım inşaAllah..

Sallallahu aleyhi ve sellem

Muaz’a ve ateşler içinde ama yanmayan CANLARA selam olsun..

Ayşe Reşad